Pochodzenie tej rasy jest raczej świeckie mimo, iż nie brakuje badaczy wierzących w legendę o pochodzeniu tych kotów Rasa powstała w ramach programu hodowlanego z krzyżówek europejskich kotów krótkowłosych - syjamskich i perskich. Legenda wokół tego rzekomo świątynnego kota miała jedynie ułatwić w pierwszych latach jego sprzedaż. Legenda okazała się jednak bardzo trwała i zanosi się na długi jeszcze jej żywot. Rasę tę zaplanowano ściśle według zasad nauki o dziedziczeniu. Później Anglicy i Holendrzy wprowadzili do swoich linii kotów birmańskich drogą krzyżowania przede wszystkim domieszkę persów z kolorowymi oznakami. Potomstwo było dorodniejsze i silniejsze. Uzyskano również większą różnorodność barw kotów birmańskich Dzisiejszy kot birmański jest - zgodnie z pierwotnym wzorem-muskularnym, silnym, półdługowłosym kotem o jedwabistym futrze z białymi oznakami na końcu łap. Dzisiejszą nazwę -święty kot birmański nadano w 1950 roku.

Kolor okrywy włosowej powinien być u wszystkich odmian barwnych jak najjaśniejszy, przy czym trzeba przyznać, że koty z oznakami niebieskimi, liliowymi i czekoladowymi, a także niedawno wyhodowane z oznakami rudymi, mają zdecydowanie jaśniejsze futro niż na przykład koty z tradycyjnymi oznakami ciemnobrązowymi. W wypadkach wątpliwych w każdej odmianie barwnej zawsze wyżej jest oceniany kot jaśniejszy. Lekkich cieniowań nigdy nie uda się całkowicie uniknąć w hodowli kotów z znaczeniami i można je zaakceptować tylko wtedy, gdy są równomiernie rozmieszczone. Kontrast tła w stosunku do znaczeń musi być wyraźny.

Nie są wyjątkowo wymagające. Wystarczy raz na kilka dni usunąć martwy włos, by kociak olśniewał blaskiem.

Koty birmańskie to stworzenia łagodne, towarzyskie bardzo chcące być w centrum uwagi. Mimo, iż kot ten potrafi nagle zaszaleć i wejść na najwyższą półkę w mieszkaniu, to jest to stworzenie raczej naziemne najbardziej ceniące sobie fotel czy nawet łóżko właścicielki (czy właściciela). Birma uwielbia i cierpliwie znosi wszelkie pieszczoty - jest więc kotem dla całej rodziny. Największa miłością obdarza jednak tylko jedną osobę . Łatwo to zauważyć, widać bowiem z kim kotek śpi, do kogo przychodzi po pieszczoty, za kim najczęściej snuje się jak cień. Święty kot birmański wychodzi z założenia , że pieszczot nigdy za wiele. Aby kotek był szczęśliwy trzeba mu poświęcić odpowiednio wiele uwagi, uwielbia być w centrum zainteresowania, potrafi się także zdecydowanie o to zainteresowanie upomnieć.. Wejdzie na kolana właściciela, położy się na plecach i mrucząc będzie czekał na głaskanie po brzuszku i ciepłe słowo. Kot birmański to gaduła i niezadowolenie, radość czy wyjście do kuwety musi wszystkim obwieścić, a możliwości w tym względzie ma duże; grucha, mruczy, mrauczy, miauczy. Jak pozostałe koty, również zdarza mu się zasyczeć czy zawarczeć, lecz czyni to bardzo rzadko , bo jest to kot o wielkiej cierpliwości. Kot birmański to idealne zwierze dla osoby, która poszukuje kota łagodnego i cierpliwego, o statecznym trybie życia, potrzebującego codziennie swojej dawki pieszczot, bez których jest nieszczęśliwy.

Głowa kota birmańskiego ma kształt trójkąta równoramiennego z zaokrąglonymi kątami, przy czym powinna być nieco dłuższa niż szersza. Idealny stosunek jest jak 5:4. Lekko wypukłe czoło staje się przed uszami płaskie, policzki są zaokrąglone, podbródek zaś wyraźnie zaznaczony. Średniej długości i równomiernie szeroki nos jest u nasady nieco wklęsły, lecz zagłębienie to nie może mieć charakteru "stopu". Zaokrąglone na wierzchołkach małżowiny uszne są nieco dłuższe niż szersze i u nasady rozwarte. Nie mogą być osadzone zbyt nisko. Wyraz oczu, które są prawie okrągłe, szeroko otwarte i promieniują czystym, ciemnoniebieskim kolorem, wywiera silne wrażenie. "Orientalne spojrzenie" lub nawet lekki zez są poważnymi wadami, których jednak prawie się już nie spotyka u dzisiejszych rodów hodowlanych. Puszysty ogon nie powinien być zbyt długi. Ogon idealnej długości zgięty ku przodowi nie powinien sięgać poza łopatkę. Stosowne do tego futro jest półdługie lub długie, przy czym na piersi i brzuchu jest dłuższe niż na grzbiecie. Miękkich włosów podszycia jest niewiele, tak że silniejsze i jedwabiste włosy okrywowe mogą wyglądać powiewnie. Dobre futro kota birmańskiego ani ściśle nie przylega do ciała, ani wyraźnie od niego nie odstaje. Każdy kot birmański musi mieć na szyi kołnierz i "portki" na tylnych kończynach. Oznaki, które muszą być utrzymane w ściśle ustalonych wzajemnych proporcjach. Oznaki na głowie, uszach, kończynach i ogonie muszą być tego samego koloru i nie mogą mieć plam ani cieni. Wszystkie włosy powinny być całkowicie zabarwione na kolor oznak swojej odmiany i nie mogą mieć plam ani cieni. Również obramowanie oczu i warg musi być utrzymane w jednolitym kolorze stosownym do koloru oznak. Oznaki są cechami rozpoznawczymi kotów birmańskich. Oznaki na przednich kończynach nazywa nie są "rękawiczkami", na tylnych - "butami" i "ostrogami". Rękawiczki muszą być symetrycznie rozmieszczone na obu łapach, przy czym biały kolor powinien się kończyć w prostej linii na stawach między kośćmi palców a kośćmi śródręcza. Wady w postaci barwnych plam na białych częściach futra, niesymetrycznego rozmieszczenia koloru białego lub występowanie białego na tylnej stronie kończyn uniemożliwiają uzyskanie wysokich ocen na wystawach. Obarczonych nimi kotów nie wykluczają jednak automatycznie z hodowli. Białe buty na przedniej stronie tylnych kończyn muszą być symetryczne i sięgać co najmniej do stawów między kośćmi palców a kośćmi śródstopia. Na tylnej stronie tylnych kończyn biały kolor tworzy na podeszwie klinowaty pasek ostro zakończony tuż przed kością stepu. Te "ostrogi" także muszą być symetryczne. Ostrogi niesymetryczne lub tępo zakończone są uważane za duże wady.

ok. 4